‘Wietpas is discriminerend, criminaliserend en juridisch onhoudbaar’.

Eén van de belangrijkste conclusies van het boek ‘De hypocrisie van de achterdeur’, dat strafpleiter Mr. Gerard Spong samen met kantoorgenoten vorige week publiceerde, is dat de wietpas criminaliserend, discriminerend en juridisch onhoudbaar is.

In een radio-uitzending van BNR d.d. 6 september, hekelt Spong het Nederlandse softdrugsbeleid. Tevens wijst hij op de incompetentie van de overheid en het falen van Onno Hoes, de burgemeester van Maastricht, in het bijzonder.

Wees Slimmer, Stem Wijzer
Vorige week startte het Hash Marihuana & Hemp Museum de campagne ‘Wees Slimmer, Stem Wijzer’ om niet-cannabisgebruikers te wijzen op de consequenties van de wietpas en verdere criminalisering van softdrugs. Het boek ‘De hypocrisie van de achterdeur’ en de visie van het Museum vertonen zoveel raakvlakken, dat Spong en het Museum hebben besloten om de krachten te bundelen en met een gezamenlijke campagnespot naar buiten te treden. Dit, in een laatste poging, de zwevende kiezer ervan te overtuigen, om de wietpas en het softdrugsbeleid vooral op rationele en humanitaire gronden te beoordelen.

De campagne is geen specifiek stemadvies, maar biedt een objectieve weergave van de politieke partijen die tegen de wietpas en voor decriminalisering van softdrugs zijn, te weten: D66, PVDA, PvdD, Groen Links, 50+, Piratenpartij, SP.

De hypocrisie van de achterdeur
In dit zojuist verschenen boek zetten Gerard Spong, Sydney Smeets en Tim Vis uiteen hoe de Nederlandse overheid, met het huidige softdrugsbeleid, criminaliteit uitlokt en dat de invoering van de wietpas deze situatie alleen maar erger maakt. Op meedogenloze wijze laten de auteurs zien hoe de overheid huichelt in de stukgelopen strafzaak tegen de Almeerse coffeeshop ‘Koffie & Dromen’, waarbij het openbaar ministerie door de rechter niet ontvankelijk werd verklaard. Spong is een groot voorstander van legalisering en decriminalisering van cannabis. Mocht legalisering op dit moment een stap te ver gaan, dan pleit hij voor een vergunningensysteem per coffeeshop. En als Spong minister van Justitie zou worden, dan is één ding zeker: “dan gaat die wietpas de volgende dag de prullenbak in”.

Stem voor je gezondheid, je veiligheid en je vrijheid
Het kabinet Rutte-Wilders heeft het land in twee jaar tijd veel economische, sociale en morele schade toegebracht. Het wordt tijd, dat de redelijkheid, billijkheid en humaniteit terugkeren in de Nederlandse politiek. Een humaan en rechtvaardig cannabisbeleid en (verdere) regulering van de productie en handel in cannabis zullen bijdragen tot: minder criminaliteit, meer veiligheid, minder kosten aan justitie, opsporingsambtenaren en gerechtelijke macht. Het zal de staat bovendien honderden miljoenen aan accijnzen en belastingen opleveren. Geld, dat juist in deze tijden van crises en bezuinigingen hard nodig is in de zorg, het onderwijs en de cultuursector.
Tegen de stroom in
Met haar humane en rechtvaardige softdrugsbeleid gold Nederland lange tijd als gidsland. Achtereenvolgende kabinetten durfden het niet aan, om ‘de achterdeur’ van de coffeeshop wettelijk te regelen, waardoor er zich, vooral in de grensstreek, excessen hebben voorgedaan en het maatschappelijk draagvlak voor softdrugs geleidelijk aan is afgenomen. Dit terwijl er wereldwijd een groeiende beweging is, die drugsproblematiek als gezondheidsvraagstuk beschouwt, dat niet in het strafrecht thuishoort. Een van de meest prominente initiatieven is ‘the Global Commission on Drug Policy’, met commissieleden zoals Sir Richard Branson en meer dan vijftien voormalige staatshoofden. De commissie en andere initiatieven laten zich in hoge mate inspireren door de successen van 40 jaar softdrugsbeleid in Nederland.

Van achterdeur naar voordeur
In plaats van ‘de achterdeur’ te regelen, dacht het kabinet Rutte-Wilders de ontstane problematiek cosmetisch te kunnen oplossen, met de wietpas. De proef in de zuidelijke provincies levert, geheel in lijn met de verwachtingen, eerder nieuwe problemen aan ‘de voordeur’ op. De handel heeft zich naar de straat verplaatst, met alle randverschijnselen die hiermee gepaard gaan. Nieuwe en gelegenheidsdealers vinden er gretig emplooi. Het maakt hen niet uit wat ze verkopen. De wietpas is een aantasting van de persoonlijke vrijheden van iedere Nederlander en discriminerend voor toeristen. Iets dat behalve sociale, ook economische gevolgen zal hebben, vooral in de grote steden.
Het Hash Marihuana & Hemp Museum roept de zwevende kiezer op: om slimmer te zijn en wijzer te stemmen, om te kiezen voor gezondheid, veiligheid en vrijheid, om op 12 september te stemmen op D’66, PVDA, Groen Links, PvdD, Piratenpartij, 50+ of SP.

Hij wil dus van Amsterdam een grotere teringzooi maken dan Hoes en Opstelten van Maastricht hebben gemaakt, willens en wetens! Is dat niet in sterke tegenspraak met zijn functie, het bevorderen van de Veiligheid in ons land, en juist niet het stimuleren van vuiligheid?

Teeven zou onderstaande tekst eens moeten lezen, want hij gaat dit hele plan naar de kloten helpen, en ook de veiligheid van de stad, maar ook het voortbestaan van de coffeeshops en de instroom van toeristen naar Amsterdam ernstig in gevaar brengen.

1.1 Inleiding Het “bevorderen van een veiliger samenleving” is één van de centrale doelstel- lingen van het veiligheidsbeleid dat het huidige kabinet voert (TK 2002/2003a: 17). Het kabinet concentreert zich daarbij steeds meer op misdrijven die de burger rechtstreeks raken en beoogt dat de criminaliteit in de publieke ruimte in 2006 met circa 20% tot 25% moet zijn afgenomen. Ook moet de burger zich tegen die tijd aanmerkelijk veiliger voelen.

Het terugdringen van de criminaliteit en het verminderen van de onveiligheids- beleving zijn geen nieuwe doelstellingen. De afgelopen decennia zijn veel beleidsmaatregelen genomen om de criminaliteit terug te dringen. Vaak wordt verondersteld dat deze zelfde maatregelen er ook toe leiden dat burgers zich veiliger gaan voelen.

Ondanks het grote gewicht dat aan het terugdringen van de criminaliteit en/of onveiligheidsbeleving wordt toegekend, is nauwelijks systematische kennis beschikbaar over de effectiviteit van de ingezette maatregelen. Dit is in zekere zin verrassend. Naarmate van meer ingezette maatregelen bekend is of en in welke situatie ze werken, kan de overheid immers een effectiever veiligheids- beleid voeren. Inzicht in de effectiviteit van maatregelen om een veiliger samenleving te bevorderen is daarom van groot belang.

In dit onderzoek is nagegaan welke maatregelen de overheid de afgelopen 25 jaar heeft ingezet om de criminaliteit en de onveiligheidsbeleving in de publieke ruimte te verminderen en wat bekend is over de effectiviteit van deze maatregelen. We willen weten in welke mate een eventuele afname in crimina- liteit en onveiligheidsbeleving in de publieke ruimte te danken is aan de ingezette maatregelen.1 Niet alle maatregelen die de overheid inzet om de criminaliteit en de onveiligheidsbeleving terug te dringen, komen echter in dit

7onderzoek aan de orde. Een toelichting op welke wijze het onderzoek precies is afgebakend, geven we in de volgende paragraaf (§ 1.2). Daarna wordt aandacht besteed aan onderzoek naar de effectiviteit van beleidsmaatregelen (§ 1.3). Vervolgens gaan we in op de opzet van dit onderzoek (§ 1.4).

1.2 Afbakening van het onderzoek Wat verstaan we onder sociale veiligheid (en wat niet)?

In dit onderzoek staat de criminaliteit en de onveiligheidsbeleving in de publieke ruimte centraal. Vaak wordt hier de term ‘sociale veiligheid’ voor gebruikt. Ook wij sluiten daarbij aan. De objectieve component van sociale veiligheid heeft dan betrekking op de feitelijke criminaliteit die in de publieke ruimte plaatsvindt, terwijl de subjectieve component de mate betreft waarin burgers die publieke ruimte als veilig ervaren. We zullen ons concentreren op de belangrijkste vormen van criminaliteit waarvan burgers slachtoffer worden. Het gaat daarbij met name om veelvoorkomende gewelddelicten (mishande- ling, bedreiging, beroving en seksuele delicten) en diefstaldelicten (inbraak,2 zakkenrollerij, diefstal van auto, fiets, mobiele telefoon, etc.) die in de publieke ruimte plaatsvinden. Ook vernielingen van publieke en private goederen in de publieke ruimte vallen binnen het bereik van dit onderzoek. Maatregelen expli- ciet bedoeld om de veiligheid te vergroten voor werknemers in het publieke domein worden niet in het onderzoek betrokken.3 Onder de publieke ruimte verstaan we (semi-)openbare gelegenheden die in principe voor iedereen toegankelijk zijn. We richten ons daarbij op woongebieden, winkelgebieden, openbaar vervoer en uitgaansgebieden.

Tegenwoordig wordt onder sociale veiligheid ook vaak overlast verstaan die burgers in de publieke ruimte ondervinden. Rondhangende jongeren, luidruch- tig gedrag, bedelende verslaafden en straatvuil worden gezien als indicatoren van onveilige situaties. Deze brede opvatting is onder andere terug te vinden in de beleidsnota Naar een veiliger samenleving (TK 2002/2003a). Dit ‘oprekken’ van de term sociale veiligheid heeft verschillende nadelen (zie bijvoorbeeld Van de Bunt 2003 en WRR 2003).4 Vanuit onderzoeksmatig oogpunt is vooral van

8

belang dat een brede opvatting van sociale veiligheid het moeilijker maakt inzicht te krijgen in de factoren die van invloed zijn op sociale veiligheid. Dat feitelijke criminaliteit, onveiligheidsbeleving en overlast aan elkaar gerelateerd zijn, zal niemand ontkennen. Om beter inzicht te krijgen in de mechanismen die leiden tot feitelijke criminaliteit en onveiligheidsbeleving en dus tot informa- tieve verklaringen te komen, is het echter verstandiger het te verklaren verschijnsel zo precies mogelijk af te bakenen. In dit onderzoek wordt overlast dus niet meegenomen als onderdeel van de sociale veiligheid, maar beperken we ons tot feitelijke criminaliteit en onveiligheidsbeleving.

Welke maatregelen nemen we mee (en welke niet)?

Om de sociale veiligheid te vergroten zet de overheid uiteenlopende maatrege- len in, variërend van meer politie op straat, het invoeren van cameratoezicht en het aanpassen van de straatverlichting tot de opvang en begeleiding van risico- jongeren en het opleggen van zwaardere sancties. Van al deze maatregelen worden preventieve effecten verwacht. Dat wil zeggen, verondersteld wordt dat door het uitvoeren van deze maatregelen de criminaliteit in de toekomst zal verminderen (en daarmee de onveiligheidsbeleving).5

Globaal genomen kunnen drie preventiestrategieën worden onderscheiden (zie ook: Tonry en Farrington 1995; Sherman et al. 2002). De eerste preventie- strategie is die van de rechtshandhaving. Deze is erop gericht daders die bekend zijn bij politie en justitie ervan te weerhouden nogmaals delicten te plegen. Ook wordt verondersteld dat er een afschrikkende werking vanuit gaat voor anderen. Binnen deze strategie gaat het dus om strafrechtelijke maatrege- len en deze kunnen betrekking hebben op opsporing, vervolging en berechting. Voorbeelden van maatregelen die binnen de preventiestrategie passen zijn ‘zero tolerance’ arrestaties, opleggen van geldboetes en gevangenisstraffen, alsmede Halt-afdoeningen en resocialisatieprogramma’s voor veroordeelden.

De tweede preventiestrategie is vooral gericht op bepaalde risicogroepen van (potentiële) daders. Deze strategie wordt meestal ingezet om jongeren ervan te

9

weerhouden ‘het criminele pad op te gaan’. Voorbeelden van dergelijke maat- regelen zijn opvoedingsondersteuning, het terugdringen van schooluitval of de opvang en begeleiding van risicojongeren. Soms zijn deze maatregelen gericht op brede groepen in de samenleving, zoals gezinnen die tot een etnische minderheidsgroep behoren of waarvan de ouders laag zijn opgeleid; soms gaat het om specifieke gezinnen met hoge concentraties risicofactoren en soms gaat het om individuele jongeren die nog niet in het justitiële circuit verkeren, maar wel al probleemgedrag vertonen.

De derde preventiestrategie beoogt vooral de gelegenheid tot criminaliteit zo klein mogelijk te maken. Deze strategie heeft direct tot doel te voorkómen dat criminaliteit plaatsvindt. In tegenstelling tot de vorige twee preventiestrate- gieën staat hier dus niet de ontwikkelingsgeschiedenis van (potentiële) daders centraal, maar de criminaliteit zelf. Bovendien richten de maatregelen zich niet alleen op (potentiële) daders, maar ook op (potentiële) slachtoffers en/of (potentiële) locaties. Voorbeelden van gelegenheidsbeperkende maatregelen zijn ingangscontroles op stations, de inzet van politiesurveillanten, camera- toezicht en projecten als ‘buurtpreventie’.

Alle drie de beschreven preventiestrategieën zijn van belang om de sociale veiligheid te vergroten. Het is dus ook van belang om binnen elk van deze strategieën duidelijkheid te krijgen over de effectiviteit van de ingezette maat- regelen. Toch concentreren we ons in dit onderzoek op een van deze strate- gieën, namelijk de gelegenheidsbeperkende strategie. Dat doen we met name omdat deze strategie een autonome rol speelt bij het terugdringen van de feite- lijke criminaliteit. Als de gelegenheidsstructuur niet wordt aangepast, kunnen daders gemakkelijk opnieuw delicten plegen nadat ze hun straf hebben gekre- gen. Ook ‘nieuwe’ daders zullen gebruik maken van de bestaande mogelijk- heden. Daarnaast wordt aan overzichtsstudies voor de beide andere preventie- strategieën al gewerkt door anderen. Het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatie Centrum (WODC) van het ministerie van Justitie inventariseert momenteel Nederlandse effectevaluaties van strafrechtelijke interventies.

10

De effectiviteit van maatregelen gericht op bepaalde risicogroepen van (poten- tiële) daders wordt vooral in kaart gebracht door onderzoeksbureaus werkzaam in het veld van de jeugdzorg (bijvoorbeeld het NIZW).6 Voor ons reden om in dit onderzoek de gelegenheidsbeperkende preventiestrategie centraal te stellen.

Samenvattend, richten we ons op alle maatregelen die de overheid de afgelo- pen 25 jaar heeft ingezet en direct tot doel hebben te voorkómen dat criminali- teit tegen burgers plaatsvindt en/of de onveiligheidsbeleving onder burgers terugdringt.7 Verder concentreren we ons op de publieke ruimte: de (semi-) openbare ruimte die in principe voor iedereen toegankelijk is. Hierbij maken we een onderscheid naar woongebieden, winkelgebieden, openbaar vervoer en uitgaansgebieden.

Bron: Sociaal en Cultureel Planburau – Rijksoverheid

Als Teeven dus zijn zin doordrukt, en Amsterdam de Wietpas in de strot wil duwen, heeft hij aan bovenstaande blijkbaar geen boodschap, want dan gaan alle risicogroepen in de straathandel, met alle gevolgen van dien.

Wie kan mij vertellen welk wetsartikel we kunnen gebruiken om Teeven voor de rechter te krijgen, want hij stimuleert met het invoeren van de Wietpas in Amsterdam criminalitiet en overlast. Ik doe wel aangifte, en zorg ook voor een advocaat.

Nol van Schaik.
Secretaris Team Haarlemse Coffeeshops.

We gingen vandaag voor de tweede keer met de bus en de limo naar Amsterdam, deze keer stonden we op de Dam, pontificaal voor het Paleis op de Dam.

Het was schitterend weer, de bus was mooi op tijd en er had zich al een flinke groep belangstellenden op de de Dam verzameld toen we begonnen met het opbouwen van het podium.

Na enig wachten op iemand van de gemeente die de stroom voor de bus kwam aansluiten begonnen we met de lange lijst sprekers van deze dag, zoals gewoonlijk begon ik met de uitleg over de campagne met de bus. Het enige verschil met vorige keren was dat ik vandaag uitlegde dat we tegen de Wietpas en een nieuwe VVD regering stemmen, en dat de SP teveel gezakt was om nu nog van de VVD te kunnen winnen, dat kan op dit moment alleen de PvdA, dus maakt ik dat bekend aan de toehoorders.

Als eerste spreker kwam Rene van Valkenburg aan het woord, die in duidelijke taal uitlegde dat de Wietpas voor coffeeshop de Jungle in Oss een ramp betekende, hij had zichzelf moeten ontslaan als bedrijsleider vanwege het gebrek aan omzet sinds 1 Mei. Hij vertelde dat de shop voor de Wietpas 900 klanten per dag had, en dat ze van 5 klanten op de eerste dag, nu zo’n 90 klanten per dag bedienen, een omzet daling van 90%! Buiten Rene zijn inmiddels nog 9 personeelsleden van coffeeshop de Jungle ontslagen, de lonen kunnen niet meer gegarandeerd worden.

Dimitri Breeuwer van cannabis consumentenbond We Smoke legde uit dat de cannabis consumenten zich moeten gaan verenigen om gezamenlijk op te komen voor een beter cannabisbeleid, in coffeeshops die vrij toegankelijk zijn voor iedereen. Hij adviseerde te gaan stemmen, op een partij die tegen de Wietpas is, om zodoende te trachten tot een linkse meerderheid te komen.

Peter Lunk, webmaster van www.coffeeshopnieuws.nl en de digitale back-up van onze campagne hield een praatje over de absurditeit van de Wietpas en legde aan de hand van meegebrachte borden met ‘Vloeitje’ spreuken uit hoe belachelijk ons huidige softdrugs beleid in elkaar zit.

Harry de Way, een van de promoteamleden, kwam op het podium om te vetrellen wat hem is overkomen sinds hij deel uitmaakt van de politieke coffeeshop campagne. Op de dag dat we met de bus in Den Haag stonden, Harry dus ook, werd zijn shop binnengevallen door een HIT team, die met 20 man zijn coffeeshop, Katsu, ondersteboven keerden, de klanten lastig vielen en de zaak twee uur bezet hielden, zonder dat er overigens onregelmatigheden werden geconstateerd. Een paar dagen geleden was er in de Katsu een speciale preventieve fouillerings actie, in een coffeeshop!

Dit geeft maar weer eens aan dat als je als coffeeshophouder je kop boven het maaiveld uitsteekt, je het risico loopt dat onze overheid je hoofd van je schouders probeert af te hakken, omdat je je uitspreekt tegen het defecte, versleten gedoogbeleid en de valse gedogers!

De volgende spreker was Doede de Jong, de biologische wietkweker die ook zijn kop boven het maaiveld uitstak, door open en bloot te blijven doorkweken nadat hij keer op keer gepakt werd.

Doede hield een geweldig betoog, hij had zich goed voorbereid en zijn speech op papier gezet.

En wat een speech, Doede sloeg vele spijkers exact op de kop en wist ook nog voor een vrolijke noot te zorgen. Ook dit keer zijn alle sprekers op video opgenomen, zodat je de hele speech van Doede kunt bekijken en beluisteren als deze online staat. Klasse, Doede!

Na alle cannabisten werden de politieke sprekers op het podium uitgenodigd, Dirk Poot van de Piratenpartij begon. De Piratenpartij is tegen de Wietpas en voor de bescherming van onze privacy, zowel in het echte leven als op het internet. Hij riep op links te stemmen, en bij voorkeur op de Piratenpartij.

Voor de SP nam Fractievoorzitter Laurens Ivens het woord, een krachtige spreker met een duidelijke boodschap: Weg met die Wietpas! Laurens legde uit dat de SP de enige partij is de voledige legalisatie wil, en dat samen met de coffeeshopbranche wil realiseren. Ik kan alles wat deze volksvertegenwoordigers zeggen onmogelijk onthouden, op de video vindt je hun hele betoog terug.

Toine Manders van de Libertarische Partij, een nieuwe ster aan het politieke firmament, hield vooral een lang verhaal, als je bent geinterresseerd in zijn volledige speech zal je op de video moeten wachten, ik weet in ieder geval te melden dat ook deze partij tegen de invoering van de Wietpas is.

Na de politici was het tijd voor een muzikale pauze, want onze laatste sprekers waren nog niet aanwezig, Joep vanwege een VOC vergadering in het Cannabis College, en Wernard Bruining was net de stad ingereden, hoorden wij per telefoon. De muziek werd verzorgd door DJ Shaman-E en DJ 4Way.

Na een kwartier kwam Joep Oomen zich melden bij de bus voor zijn spreekbeurt op ons podium.

Joep drong aan op meer medewerking tussen de verschillende cannabis groeperingen en drong er bij de toehoorders op aan de rechtse regering van Rutte weg te stemmen. Joep had een goede speech, te veel om te onthouden, dus naar de video kijken later!

Als laatste spreker was het de beurt aan Wernard Bruining, de Potfather, hij begon in 1973 de eerste coffeeshop in Amsterdam, begon de eerste growshop in Europa, Positronics, startte het eerste cannabis krantje, Soft Secrets en zette het Mediwiet systeem op.

Wernard heeft elke keer als hij op ons podium staat een compleet ander verhaal, welke we gelukkig allemaal op video hebben opgenomen. Hij pleitte vurig voor de SP, volgens hem de enige partij die niet betuttelt en alles voor de burger wil regelen en vastleggen.

Het was een heerlijke middag Amsterdam, met prachtig weer een een gezellige crowd om en op de bus. Nadat de sprekers allen hun verhaal hadden gehouden werd er nog een lekker muziekje gedraaid, er werd zelfs gedanst op en voor de bus. Bedankt, sprekers, belangstellenden en Amsterdam, het was geslaagd, zinvol en gezellig!

Morgen naar Utrecht, we staan vanaf 2 uur op de Neude…..

Nol.

Vanmiddag zijn het CDA en de SP op grote hoogte met elkaar in botsing gekomen, met reclamevliegtuigjes wel te verstaan.

Het vliegtuigje met CDA reclamesleep “SAMEN KUNNEN WE MEER…” maakte een noodlanding op het drukke strand van Den Haag
Het andere vliegtuigje met SP reclamesleep: “WIETPAS? NEE! STEM, SP!” kon op eigen kracht terugvliegen naar Rotterdam The Hague Airport.

Gelukkig bleef iedereen ongedeerd.

Onze verslaggever en documentairemaker E.M.Donk van JDTV was aan boord van een van de vliegtuigjes en heeft gebeld dat alles goed is met iedereen. Hij is met flinke schrik in zijn benen geland en is aan de dood ontsnapt volgens eigen zeggen. Een van de eerste dingen die Erik Donk ons wist te melden was: “Ik heb beelden !!!”

Wij wachten op meer nieuws… en de beelden…

Het vliegtuigje met SP campagnetext vloog in opdracht van de verenigde coffeeshopondernemers die gezamelijk met een Cannabus de afgelopen weken door nederland trokken om campagne te voeren tegen de Wietpas en voor de SP.

De campagne wordt MORGEN op DE DAM in AMSTERDAM afgesloten met een grote “Manifestatie voor Cannabis Acceptatie”, vanaf ca. 13.00u tot 18.00u zal de Cannabus daar ook staan en als posium dienen voor een flinke lineup aan sprekers en entertainment.

Bekijk de beelden van de botsing hier!

DEZE MANIFESTATIE IS, het sluitstuk van een landelijk politieke campagne
door verenigde coffeeshopondernemers tegen het nieuwe drugsbeleid en de wietpas.
Join de Facebook Groep en de Facebook Event pagina !

Voorlopige programmering – Zondag 9 September 2012
Organiseren wij op de Dam in Amsterdam:
De “MANIFESTATIE voor Cannabis ACCEPTATIE!”

- Maak een einde aan de Discriminatie en registratie van cannabis gebruikers!

Hij geeft toe dat de invoering van de Wietpas heeft geleid tot straathandel, overlast, straatterreur door bendes die om de handel vechten, lege coffeeshops en honderden werklozen. Hoes denkt dit nu te kunnen oplossen door de registratieplicht voor in Nederland woonachtige coffeeshop bezoekers af te schaffen, waardoor de angst voor misbruik van de door hen bij de coffeeshop achtergelaten persoonsgegevens wordt wegggenomen.

Hoes houdt echter vast aan het GBA beleid, dat wil zeggen, als men een zakje wiet in een Maastrichtse coffeeshops wilt kopen, moet men, naast een geldig legitimatiebewijs, ook een GBA uittreksel overleggen ter inzage. De Maastrichtse coffeeshops, verenigd in vakvereniging VOCM, hebben het aanbod van Hoes afgewezen, zij willen de Wietpas helemaal zien verdwijnen.

Het gaat echter om de ‘bekentenis’ van Hoes, die na vier maanden ontkennen dat er door de invoering van de Wietpas geen overlast was ontstaan, nu het boetekleed aantrekt en toegeeft dat de problematiek rond de Wietpas wel bestaat, en niet zo maar weg gaat.

Wat betekent dit voor de geplande verdere invoering van de Wietpas, per 1 Januari 2012, in de rest van het land?

Volgens mij betekent dit dat de Wietpas niet boven de rivieren zal worden ingevoerd, want elke Burgemeester die na de uitspraken van collega Hoes nog de Wietpas in zijn gemeente invoert maakt zich schuldig aan het veroorzaken van straathandel in cannabis en andere drugs, het in gevaar brengen van de volksgezondheid van de plaatselijke cannabisconsument, door het wegvallen van de scheiding der markten, het veroorzaken van overlast in buurten, gesloten of lege coffeeshops en heeft talloze werklozen onder coffeeshoppersoneel tot gevolg.

Dat zou geen enkele Burgemeester moeten willen in zijn/haar gemeente, als een Burgemeester, ondanks deze wetenschap dat hij/zij met de invoering van de Wietpas de veiligheid en de volksgezondheid van zijn/haar burgers in gevaar brengt, kan er volgens mij een aanklacht tegen zo’n Burgemeester worden ingediend.

De Wietpas is mislukt, en dat weten we nu allemaal, laten we er snel een punt achter zetten, voordat nog meer Burgemeesters worden gedwongen de veiligheid in hun gemeente in gevaar te brengen en hun gemeenschap ernstig te ontwrichten.

Nol van Schaik.
Secretaris Team Haarlemse Coffeeshops.